Laudatio Prijs voor de Vrijheid 2025

Lofrede voor Guido Dumarey, gevierd bedrijvendokter en doordouwer.

(Lezing door Jean-Marie Dedecker, onafhankelijk Kamerlid en burgemeester van Middelkerke, zoals uitgesproken op de uitreiking van de Prijs voor de Vrijheid 2025 op zaterdagavond 28 juni 2025 in de Auberge du Pêcheur in Sint-Martens-Latem.)

Dames en heren, 

Beste libertariërs,

Ons tochtgat aan de Noordzee heeft een bonte verzameling aan bedrijfsleiders. Met bedrijfsleiders bedoel ik niet het huurlingenleger aan overbetaalde CEO’s maar nijveraars die zelf hun bedrijf oprichtten en het uitbouwden tot een succesverhaal.

De enen zijn honk- en bodemvast. Anderen verhuizen van land naar land om aan de wurggreep en de achtervolgingswaanzin van de fiscus te ontsnappen. Fiscale optimalisatie is hier immers een daad van wettige zelfverdediging. En met de nieuwe wet op de meerwaardebelasting wordt het ondernemen terug afgestraft volgens het motto van Jean-Baptiste Colbert, de tollenaar van Lodewijk XIV, die ooit zei : “De kunst van belastingen heffen bestaat erin de gans zo te plukken dat je veel pluimen en weinig gesis krijgt.”

Er zijn ook echte maecenassen. Industriële dinosauriërs die fossielen en kunst verzamelen.  Ze doen aan volksverheffing en willen vereeuwigd worden. Ze schenken ons musea en bouwen prachtige landmarcks, hoger dan de OLV kathedraal. Maar een “Libeskind” wekt ook afgunst op bij inspiratieloze eunuchen die resideren onder een Boerentoren.

Er zijn er die een voetbalclubje kopen, als investering gegarandeerd verlieslatend. Je kunt beter je geld in Antwerpen in de Schelde gooien en in Knokke-wachten tot het weer aanspoelt, maar het streelt de ijdelheid en het laat je toe om uit de anonimiteit te treden. 

Er zijn mediageile multimiljonairs die al naar de pers bellen wanneer ze een ijssalon overnemen, of die liever zelf  TV-programma’s maken over de ondraaglijke lichtheid van hun bestaan. Oeverloos gemekker in Podcasts met de vraag of de hond loops is en de dochter drachtig, of omgekeerd. 

Er zijn er ook die het motto huldigen “Pour vivre heureux, il faut vivre caché”. Noeste nijveraars die de wereld rondtrekken en risico’s nemen om hun dromen waar te maken. Onze laureaat van vandaag, Guido Dumarey, behoort tot deze gezegende categorie.

Guido is geboren in Oostende, in de schaduw van “De Blauwe Sluze” de steenoven van zijn vader en zijn Nederlandse moeder. Hij is getogen in Knokke en uiteindelijk geland in Sint-Martens-Latem, het Oost-Vlaamse Knokke aan de Leie. Hij kocht er een stulpje van een veeboer. Deze veehoeder kweekte er 72 koeien, opgejaagd door de stikstofbrigade vluchtte de man naar Texas en heeft  nu in Houston een succesvol landbouwbedrijf met 2.700 loeiende koeien. Arm Vlaanderen. Guido probeerde ook even schaapherder te worden maar het is hem zuur opgebroken. Hij bouwde twee schapenstallen van elk 15 m² groot op zijn koeienweide. Hij werd voor die misdaad veroordeeld tot 160.000 euro boete en 6 maanden cel. Hij beging zogezegd een bouwovertreding omdat enkel een landbouwer dit mag en kreeg een absurde boete omdat hij– en ik citeer de rechter- over een groot vermogen beschikt. Het vonnis werd in beroep gereduceerd tot 60.000 euro en drie maanden bak. De zwarte toga’s met witte befjes van de Gentse rechtbank  zijn blijkbaar adepten van klassenjustitie en hebben last van financiële penisnijd. Een schapenstal mag in de woke-stad enkel op het Emile Braunplein.

Guido begon als jobstudent in de smeerput van een tankstation in het Nederlandse Sluis en verzamelde zijn eerste miljoentje door er als broekje een parkeerweide uit te baten. Couponnekes- en seksshoptoerisme tierde toen welig in de grensstad. En Guido is een Orangistisch grensgeval. Na zijn graduaat in automechanica ging hij in 1982 aan de slag als vertegenwoordiger bij bandenfabrikant Michelin. Hij begreep al vlug dat je niets verdient als je weet hoeveel je telkens op het eind van de maand in je loonzakje krijgt. Door bedrijven voor een prikje op te kopen en te saneren bouwde hij met de snelheid van een racepiloot op twintig jaar tijd een imperium op. Het strekte zich uit van melkrobots, assemblages, versnellingsbakken, banden en velgen, telematica, en vastgoed tot grafische apparatuur. Hij kocht bijvoorbeeld het drukbedrijf Xeikon voor de neus van Agfa-Gevaert. André Leysen heeft hem nooit meer de hand willen drukken. Oude adel is rancuneus. In 1999 trok hij met zijn conglomeraat Punch International naar de beurs.

Think Big is zijn motto. In zijn hectisch leven heeft Guido Dumarey al een gans parcours van bedrijfsovernames en dito herstructureringen bijeen geracet. In 2006 wilde hij bijvoorbeeld de helft van de aandelen van het zieltogende stadsautootje Smart overnemen van DaimlerChrysler. Hij wilde Smart slim saneren en een hybride wagen lanceren die zowel op benzine rijdt als op elektriciteit. Hij droomde er een kwarteeuw geleden al van om met zijn electronicaholding Punch een hybride wagen te bouwen. Hij nam daarvoor niet alleen het Belgische telematicabedrijf Alturion over, een pionier in mobiele navigatie, maar ging daarvoor ook sleutelen aan de Azurenkust. Hij kocht er een terrein naast het voormalige Formule  1- circuit Le Castelet, dat ooit eigendom was van de racepaus Bernie Ecclestone en de drankenmagnaat Paul Ricard. Guido is gefascineerd door snelheid. Hij zit meer, en vooral veel nuchter in zijn Porsche dan Tom Waes. Drie keer per jaar snelt hij de wereld rond, 120.000 km in zijn hoestbui op vier wielen. Van Turijn naar Straatsburg, 600 km in 4 uur. Op een traject van 35km autosnelweg , een oude landingsbaan van de geallieerden ter hoogte van Dresden, beleeft hij aan 330 km per uur telkens een sportief orgasme. Ik vroeg hem onlangs hoe hij er in slaagde om te ontsnappen aan de flitsende achtervolgingswaanzin van onze koddebeiers. In Duitsland mag je vrij op de champignon duwen, zei hij, en ik tuf rond met een Slovaakse nummerplaat, want ook daar heb ik een fabriekje staan.

Hij houdt van een uitje naar het Franse Le Mans. Snelheid zit in het DNA van de Dumarey-clan. Op de startlijst van de 24 uur van de Nürnburgring vind je zijn naam boven die van zijn zoon Maxime die ooit een paar manches van de Nascar won, en naast die van Vanina Ickx, dochter van Jacky, Monsieur Le Mans. Hij leidt daarvoor een ascetisch leven, niet omdat zijn buikomtrek hem zo interesseert, maar omdat de Sparco zetel van zijn Porsche hem als gegoten zit. Hij kan niet verdragen dat de autogordel om zijn lenden opgespannen zou zitten. Met een indrukwekkende collectie van meer dan honderd klassieke raceauto’s en dito motoren kan hij niet alleen naar believen rondtoeren maar ook experimenteren met waterstofmotoren, zijn ultieme natte droom.

In 2006 kocht hij de versnellingbakkenfabriek ZF in Sint-Truiden die hij herdoopte tot Punch Powertrain en bouwde met dit bedrijf een nieuwe fabriek in China. In 2007 verwierf hij de Duitse velgenfabriek BBS. Hoeveel joint-ventures, partnerschappen, acquisities en samenwerkingen hij met industriële molochs als Sony, Panasonic, IBM, Philips, Daimler, General Motors, Tata, Stellantis of het Chinese Chang’an afgesloten heeft is niet te volgen. 

Na het omvallen van zijn Punch-groep door de bankencrisis in 2009 verkaste hij naar het buitenland om er een nieuw niche-imperium uit te bouwen met fabrieken die vooral versnellingsbakken, transmissiesystemen en motoren voor de auto-industrie ontwikkelden. Winnaars zijn verliezers die nooit opgeven. “Als je denkt dat je slaag gaat krijgen sla dan als eerste” is zijn motto. Niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk. Guido heeft immers ook een rebellerend kantje waar ik zo van hou. Hij heeft ook letterlijk punch. Moe getergd in volle crisistijd sloeg hij in 2009 met zijn rechterhand op de linkerwang van  een vakbondsafgevaardigde. Een linkse hoek op de rechterwang van de pestkop was effectiever geweest, maar bij een vakbondsdelegee is het moeilijk om een rechterkant te vinden.

Als Guido je opbelt voor een afspraak, ren je maar best naar je voordeur want daar staat hij al. De ouderen onder ons weten nog dat de legendarische zanger Gilbert Bécaud in Frankrijk monsieur dix mille volt werd genoemd. Claude François hield het bij 220 volt en werd geëlektrocuteerd in zijn bad. Guido wordt bij onze zuiderburen monsieur cent mille volt genoemd. Als één van de 200 belangrijkste Franse industriëlen wordt hij in Versailles jaarlijks op de koffie gevraagd bij president Macron omdat hij in Straatsburg de ter ziele gegane autofabriek van General Motors en 1.000 job s in 2013 van de ondergang redde. In 2020 nam hij ook nog het ontwikkelingscentrum van General Motors over in Turijn. 720 ingenieurs ontwikkelen er met Artificiële Intelligentie dieselmotoren, elektronica, controlesystemen, brandstofcellen, waterstofmotoren en e-fuel. You name it, he makes it. Wedden dat hij straks drones produceert voor Oekraïne. In 2023 kocht hij nog de Italiaanse divisie van de Duitse autoleverancier Vitesco Technologies. Hij zet volop in op waterstof en hybride technologie als fossielvrij alternatief voor elektrische voertuigen. Hij verwijt Ursula Vander Leyen en haar Europese commissie dat ze al haar middelen inzet op elektrische mobiliteit, en dus niet technologieneutraal is. Hij runt nu met de Punch-groep een conglomeraat met een miljard euro omzet en 3.000 werknemers verspreid over een zevental landen. De Dumarey Group is op heden uitgegroeid tot een industriële octopus. Bedrijvendokter, crisismanager, ingenieur, visionair of goudzoeker. You name it, he’s already doing it. Hij denkt sneller dan Lucky Luc zijn pistool trekt. D’ Abord agir et puis réfléchir. Je kunt geen stempel op hem plakken. Tussen Karlsruhe en Mulhouse zit er blijkbaar lithium in het grondwater. Hij verdiepte zich in de geometrie en liet stante pede tot 3.200 diep onder zijn “GM Gearbox plant” boren op zoek naar dit zeldzame aardmetaal. In  Antwerpen, de Koekenstad, waar zelfs de advocaten de helft van het Columbiaans BBP aan cocaïne langs hun neusbeen opsnuiven, zit er nogal wat wit poeder in het rioolwater. Hopelijk komt Guido nu niet op de perverse gedachte om het uit de Schelde te filteren.

Onze vrijheidsstrijder is een oer-Vlaamse koppigaard die tegen tere schenen durft te schoppen en op lange tenen durft te trappen. Een zalm die tegen de stroom opzwemt. “Niet te veel bellen blazen en doen waar we goed in zijn” staat in zijn wapenschild. Vlaming in hart en nieren. Vlaamse onafhankelijkheid zou ons verlossen van het vegeterende Wallonië. Hij zei me een paar jaar geleden dat hij in ons landje niet meer wilde investeren. Ons koninkrijkje is immers risico-avers, verdrinkt in regelneverij en bestraft de ondernemingszin. Maar het bloed stroomt waar het niet gaan kan. Voor Bussenbouwer Van Hool, het dameskransje Tupperware, chipmaker BelGan of de verlaten site van Caterpillar was de lokroep te groot. Die eerste opportuniteiten miste hij door voortschrijdend inzicht en door de kortzichtigheid van onze Vlaamse regenten. De laatste – Caterpillar- kon hij niet verwerven door de bekrompenheid van PS-voorzitter Paul Magnette. Deze zag het nut van een doorstart van de site door een Vlaamse ondernemer niet zitten, omdat – en ik citeer-  deze soort mensen toch niet voor hem stemmen. Als notoir flamingant en vrijzegger noemde hij de Waalse socialist terecht een “kalf”. Voor deze accurate boutade alleen al verdient hij de prijs van de vrijheid. Het koosnaampje kalf is nog een eufemisme voor linkse dwaallichten die pleiten voor Degrowth en een economische krimp om de planeet te redden. Rood of geen brood. Liever iedereen gelijk in armoede dan ongelijk in rijkdom. Socialisten delen graag het geld uit onder de armen. De helft onder de hun linkerarm en de andere helft onder hun rechterarm. 

Degrowthers, de profeten van de ontgroei, geloven dat de planeet enkel te redden valt door voor een economische krimp te kiezen, omdat groei volgens hen het product is van eindige fysieke hulpmiddelen. Maar lui die voor “ontgroeien” pleiten leggen de motor van innovatie stil. Dit lei(ij)dt tot zware recessies en duurzame verarming. “Groei komt niet voort uit het gebruik van steeds meer materiële hulpbronnen, of uit onteigening van meer land. ” zoals de Londense economieprofessor Daniel Susskind betoogt“ Groei komt voort uit de ontdekking van steeds productievere manieren om die hulpbronnen te gebruiken. De tastbare wereld mag dan wel eindig zijn, de wereld van ideeën is onvoorstelbaar groot – en zo goed als oneindig.” Groei is het enige middel tegen armoede, want je kan pas herverdelen wat je eerst hebt laten groeien. Degrowth is een luchtkasteel van witte westerlingen die vervreemd zijn van hun eigen welvaart.

Voor Guido is het glas altijd halfvol. Elk debacle is een opportuniteit. De bijbel van de constructieve destructie van de Oostenrijkse econoom Joseph Shumpeter zit in zijn binnenzak. Het proces van voortdurende innovatie is de enige werkelijke bron van economische groei en de enige manier om onze welvaart te doen toenemen. Succesvolle innovatieve technieken vernietigen de oude en verschaffen tijdelijke marktmacht en superwinst tot de markt zich normaliseert op de restanten van de oude. Onze laureaat Guido Dumarey is een constructieve industriële ontdekkingsreiziger, een doorzetter met een onwrikbaar geloof in wetenschappelijke vooruitgang. Elke opportuniteit is voor hem een uitdaging. Op elke ruïne kun je een kathedraal bouwen.  Hij is niet begeesterd door de waan van de dag maar door de manier waarop hij binnen vijf jaar nog geld kan verdienen. Hij rekent in cycli van 15 jaar: 2 jaar om te investeren, 8 jaar om af te schrijven en 5 jaar om de vruchten te plukken. Daarvoor is er cash en kapitaal nodig en het zorgt voor duurzame werkgelegenheid. Een dag zonder geld is voor hem een verloren dag. Het draait hem niet om de rijkdom op zich, maar om de centen die hij nodig heeft om opnieuw te investeren, zodat hij het verschil kan maken . “ Mijn eerste doel is dat de zaken goed blijven draaien, en dat ik dingen doe waarop ik trots kan zijn. Als de wereld daarvan niet slechter wordt, dan mag ik best tevreden zijn.” 

Vrijheid is niet alleen het recht om te mogen zeggen waar je  geweten toe dwingt, maar ook het recht om te mogen ondernemen waarvan je droomt. Een betere laureaat dan die doordouwer is er niet te vinden.

Van harte geproficiateerd Guido. Je mag apetrots en dik tevreden zijn.

Jean-Marie Dedecker
Deurle, 28.06.2025