Inleiding Prijs voor de Vrijheid 2025

Waarom Guido Dumarey de Prijs voor de Vrijheid 2025 verdient. Inleiding en verwelkoming.

(Lezing door Vincent De Roeck, voorzitter van denktank Libera!, zoals uitgesproken op de uitreiking van de Prijs voor de Vrijheid 2025 op zaterdagavond 28 juni 2025 in de Auberge du Pêcheur in Sint-Martens-Latem.)

Geachte heer Dumarey, 
Geachte heer Dedecker,
Waarde genodigden, 
Sympathisanten van Libera!, 
Vrienden van onze laureaat, 
Dames en heren, 
Van harte welkom.

Andermaal is het mij een eer en een genoegen om in naam van het bestuur van Libera! de Prijs voor de Vrijheid te mogen inleiden. Het is de vierde editie sinds mijn aantreden als voorzitter, en het eerste uitreikingsdiner dat we hier in de Auberge du Pêcheur – langs de boorden van de Leie in het idyllische en vanavond zonovergoten Sint-Martens-Latem – organiseren.

Nadat we de voorbije jaren een rechtseconoom (Boudewijn Bouckaert), een kerkjurist (Rik Torfs) en een journaliste (Mia Doornaert) gelauwerd hebben, is het in 2025 de beurt aan een ondernemer. En wat voor één. Met een niet op zijn mond gevallen topindustrieel van het kaliber van een Guido Dumarey kon onze denktank zich dit jaar geen betere of meer geschikte laureaat bedenken.

Straks zal de laudatio worden uitgesproken door Jean-Marie Dedecker, onafhankelijk Kamerlid en burgemeester van Middelkerke, zelf ook in het verleden laureaat van de Prijs voor de Vrijheid, en iemand die zeker in dit gezelschap geen introductie meer nodig heeft.

Om te vermijden dat we in herhaling zouden vallen en ik het gras onder zijn voeten zou wegmaaien, laat ik Jean-Marie straks uitgebreid stilstaan bij het leven, het werk en de denkbeelden van Guido Dumarey. Ik ben alvast benieuwd – u weze gewaarschuwd – hij beloofde mij dat hij er een boenk op zou geven. Ik zal mij hier dan ook beperken tot enkele algemene observaties en beschouwingen.

Oscar Wilde wist het al. “Socialisme kan nooit lukken, het vergt te veel avonden.” Hetzelfde kan tot op zekere hoogte gezegd worden van verenigingen zoals de onze. Vandaar de noodzaak om voortdurend op zoek te gaan naar nieuw bloed om actief en relevant te kunnen blijven.

Lawrence Urbain, de vlotte en welbespraakte master of ceremonies van vanavond, heeft zonet ons bestuur vervoegd. Straks zal hij hier op het podium ook het interview afnemen van Guido Dumarey, zonder twijfel een meer dan waardige vervanging voor de traditionele Gustave de Molinari-lezing.

Jan Hayen treedt eveneens toe tot het bestuur. Opnieuw in zijn geval, want ook in het verleden was hij al bestuurslid en penningmeester van Libera!, een functie die hij opnieuw op zich zal nemen, een belangrijke taak waarvoor wij hem dankbaar en erkentelijk zijn. De oude Bijbelse wijsheid – er is meer vreugde in de hemel voor iemand die wederkeert – kunnen we in deze alleen maar onderschrijven. En al helemaal voor die functies die anderen liever aan zich laten voorbijgaan.

Komen en gaan zijn communicerende vaten. De opname van twee nieuwe bestuursleden gaat gepaard met het vertrek van twee anderen. Bestuursleden van het eerste uur Kristof Willekens en Luc Rochtus staan voor nieuwe professionele uitdagingen en beslisten daarom om het bestuur te verlaten. De eerste werd partner van een boekhoudkantoor, de tweede kreeg een hoge functie bij de diensten van de voorzitster van het Europees Parlement. Wij bedanken hen voor hun tomeloze inzet en wensen hen het allerbeste toe. Vanzelfsprekend hopen we hen nog vaak terug te zien.

Jammer genoeg moest Libera! de voorbije weken ook op een andere, meer onomkeerbare, wijze afscheid nemen van iemand uit haar midden. Op 10 juni 2025 is Marc Cools heengegaan, of zoals het op zijn doodsbrief stond: “trouw aan zijn overtuigingen afgereisd naar het Eeuwige Oosten”. Marc Cools was professor criminologie aan de UGent en de VUB, jaar en dag ondervoorzitter van denktank Libera!, en zonder meer de grootste gangmaker in België van alles wat met private veiligheid te maken had. We zullen Marc missen, maar zeker niet vergeten. Langs deze weg bieden we zijn familie en vrienden dan ook onze innige deelneming en oprecht medeleven aan.

Marc was een grote fan van de Franse econoom en filosoof Frédéric Bastiat, naar wie we vanavond ook een tafel genoemd hebben, en waarvan ik u toch twee quotes zeker niet wil onthouden.

• “De overheid is het grote sociale verzinsel waarbij iedereen op de kosten van alle anderen denkt te kunnen leven.”
• “De belastingen die we betalen zijn niet de totale prijs van de overheid. De echte kost van de staat is de welvaart die we niet zien, de jobs die niet bestaan, de technologieën waar we nog geen toegang tot hebben, de geneesmiddelen die nog niet uitgevonden zijn, de bedrijven die maar niet geboren worden, kortom de mooiere toekomst die ons ontstolen wordt.”

Deze twee citaten stellen niet enkel onze visie scherp en maken duidelijk waarvoor wij staan als denktank, ze brengen ons ook naadloos terug bij onze laureaat van vanavond.

Vrijheid is geen abstract begrip. Het is de zuurstof van een bloeiende samenleving, de motor achter innovatie, en de fundering van welvaart en vooruitgang. Vrijheid stelt individuen in staat om hun dromen na te jagen, risico’s te nemen, en het verschil te maken, niet alleen voor henzelf, maar voor de wereld om hen heen. Guido Dumarey is het levende bewijs van wat vrijheid kan voortbrengen wanneer het gepaard gaat met wat Joseph Schumpeter “creative destruction” noemt, met durf, visie, ondernemerschap, vastberadenheid en een onwrikbaar geloof in het eigen kunnen. Zijn levensmotto “een dag geen geld verdiend is een verloren dag” getuigt van die onvermoeibare werkethiek.

Maar Guido Dumarey is ook een pragmaticus die niet in een hokje te plaatsen valt, en zo hebben we ze ook graag. Daarvoor is hij van te veel markten thuis en is hij te veel een bezige bij die altijd maar dingen in beweging wil zetten en vooruit wil gaan. De cartoon van Erwin Vanmol die we Guido Dumarey als aandenken aan vanavond zullen meegeven, is geïnspireerd op een aantal van die schijnbare tegenstellingen. Ik schets er hier drie.

• Geboren en getogen in het harde ruige West-Vlaanderen, weet hij vandaag toch maar goed te aarden hier in Deurle, in het residentiële hart van Oost-Vlaanderen. Van het Texas van Vlaanderen zowaar naar het Beverly Hills van Vlaanderen.
• Een Porschist in hart en nieren – fossiel aangedreven natuurlijk want elektrisch rijden is toch vooral iets voor speelgoedauto's en golfkarretjes – maar voor zijn deelname aan de “24 Uur van de Nürburgring” kiest hij toch maar voor een Aston Martin. 
• Niet gespeend van een overdreven voorliefde voor vakbonden en syndicale acties, koos hij er toch maar voor om in Frankrijk, of all places, te gaan ondernemen, een land dat niet meteen bekend staat omwille van de vredevolle symbiose tussen werkgever en werknemer, en waar het niet zo zeldzaam is dat bedrijfsleiders letterlijk opgesloten en gegijzeld worden.

En nu komen we tot de conclusie van mijn inleiding en de beweegredenen voor denktank Libera! om de Prijs voor de Vrijheid 2025 aan Guido Dumarey te geven. En ik herneem hierna grotendeels het persbericht dat we hierover al eerder uitgestuurd hebben.

Guido Dumarey behoort tot de crème de la crème van het Vlaamse ondernemerslandschap. Zijn Dumarey Group – het vroegere Punch – is actief in vier werelddelen, stelt meer dan 3000 mensen te werk en haalt een geconsolideerde omzet van 1 miljard euro, vooral in de autoindustrie maar even goed in elektronica en in de grafische sector.

De voorbije maanden wierp hij zich op als potentieel overnemer van het failliete Van Hool en van de gesloten fabriek van Tupperware in ons land, en mocht hij in mei 2023 – als twee jaar op rij de grootste private investeerder in Frankrijk – bij de Franse president Emmanuel Macron mee aanschuiven tijdens het officiële bezoek van Elon Musk.

Met deze erkenning wil denktank Libera! een topondernemer van het zuiverste water eren. Als gerespecteerd captain of industry draait Guido Dumarey zijn hand niet om voor een zakelijke uitdaging meer of minder, maar evenmin is hij verlegen voor een boude uitspraak of een sterke mening over wat er misloopt in onze economie, in het overheidsbeleid en – bij uitbreiding – in de hele samenleving.

Guido Dumarey verdient de Prijs voor de Vrijheid omdat hij doorheen zijn lange carrière met succes verschillende ondernemingen in moeilijkheden heeft overgenomen en gesaneerd, met die bedrijven wervende nieuwe toekomstverhalen heeft weten schrijven, kapitaalsvernietiging heeft vermeden en tewerkstelling heeft gered. Vaak tegen de stroom in, in sectoren die door anderen al afgeschreven waren. De bijnaam “bedrijvendokter” is dan ook terecht zijn deel.

Voor denktank Libera! verpersoonlijkt Guido Dumarey alles wat mooi en goed is aan ons vrijemarktsysteem en haar ondernemers die met durf en visie de mensen rijker en de wereld beter maken. In bijzonder moelijke omstandigheden – ondoordacht energiebeleid, torenhoge belastingen, doorgedraaide regelgeving, ontspoorde loonkosten en kortzichtig protectionisme – bewijst Guido Dumarey dat er geen enkele reden voor defaitisme hoort te zijn. Het verval is geen wetmatigheid, het lied van de industrie in Vlaanderen is nog lang niet uitgespeeld.

Proficiat aan onze laureaat van de Prijs voor de Vrijheid 2025. Applaus voor Guido Dumarey.

Ik wens u allen nog een aangename, interessante en culinair verantwoorde avond toe.

Smakelijk.

Vincent De Roeck, voorzitter Libera!
Prijs voor de Vrijheid – 28 juni 2025
Auberge du Pêcheur, Sint-Martens-Latem