Artemis II
Je moet de afgelopen weken al letterlijk op een andere planeet hebben gewoond om niet te weten waar Artemis voor staat.
(Artikel door Peter De Keyzer, oprichter van Growth Inc. en laureaat van de Prijs voor de Vrijheid 2014 van denktank Libera!, zoals oorspronkelijk gepubliceerd op LinkedIn op 12 april 2026.)
Voor de eerste keer in meer dan een halve eeuw ging een bemande missie opnieuw naar de maan. Het startschot voor de permanente aanwezigheid van de mens op de maan. Een indrukwekkende missie en ambitie voor de toekomst.
Toch duurde het niet lang voor de negatieve commentaren losbarstten. Miljarden dollars verspild terwijl de wereld met zoveel problemen moet afrekenen. Een kolonialistische reflex in de ruimte. Een ego-project waarmee Amerikaanse defensie- en ruimtebedrijven kolossale sommen konden verdienen. De critici waren moreel verontwaardigd. Zoals altijd.
Die tegenstelling tussen optimisten en doemdenkers zien we vandaag overal. Voor de optimist ligt betekenis vooral in wat we als mensen kunnen bouwen, ontdekken, verbeteren of bereiken.
De doemdenkers zien het helemaal anders. De wereld is voor hen een permanente strijd tussen onderdrukkers en onderdrukten. Of het nu gaat over klimaat, minderheden, milieu, oorlog of consumentenrechten. Telkens een probleem wordt opgelost, is er een nieuw onrecht en een nieuwe onderdrukker die moet worden bestreden. Doemdenkers ontlenen hun identiteit aan een vijand. Ze halen enkel energie uit permanente verontwaardiging en strijd.
De doemdenker heeft ook altijd dezelfde gereedschapskist. Een belasting, een verbod, een sanctie, een verplichting of een subsidie. De overheid als eerste en laatste redmiddel. De doemdenkers zullen altijd in de meerderheid lijken. Want slecht nieuws verkoopt nu eenmaal beter en angst is magnetisch. De profeten van het verval krijgen overal en bij de vleet praatprogramma's, interviews, eredoctoraten en staande ovaties op conferenties in vijfsterrenhotels. Ze zijn luid, heel zeker van zichzelf en ze hebben altijd een nieuwe ramp in de aanbieding. Maar wat hebben ze zelf gebouwd? Welke uitvinding, bedrijf of doorbraak staat er op hun naam?
Ik kies voor een ander mensbeeld. Niet van de mens als eeuwig slachtoffer maar als individu dat in staat is tot fantastische dingen. Nieuwsgierigheid, ambitie, innovatie en samenwerking als bron van alle vooruitgang. De wereld wordt niet voortgestuwd door mensen die vertellen wat niet kan. Wel door mensen die zelf iets ondernamen. Uiteraard zijn er problemen en zullen die er ook altijd zijn. Maar pessimisme is een self-fulfilling prophecy. Wie gelooft dat het systeem rot is, investeert er niet in. Wie gelooft dat vooruitgang een illusie is, streeft er niet naar. En wie elke prestatie reduceert tot onderdrukking, geeft op te geloven in wat leidt tot echte verandering: bewondering, nieuwsgierigheid, ambitie, hoop en trots.
Het zijn de visionairs, de dromers, de durvers en de doeners die van de wereld een betere plek zullen maken. Niet de doemdenkers, de planners, de verbieders en de aanklagers. Zij mogen hun nachtmerries houden. Geef mij maar de grote dromen van een betere toekomst voor de mensheid.